استاندارد حسابداري شماره 21 حسابداري اجارهها 1
استاندارد حسابداري شماره 21
حسابداري اجارهها
اين استاندارد بايد با توجه به ” مقدمهاي بر استانداردهاي حسابداري“
مطالعه و بكارگرفته شود.
مقدمــه
1-هدف اين استاندارد، تجويز رويههاي حسابداري و افشاي مناسب براي اجارههاي سرمايهاي و عملياتي توسط اجارهدهنده و اجارهكننده است.
2-اجاره ابزاري است كه واحد تجاري از طريق آن حقخريد يا استفاده از داراييها را بهدست ميآورد. در قراردادهاي اجاره به شرط تمليك، اجارهدهنده موظف است در صورت عمل به شرايط قرارداد توسط اجارهكننده، مالكيت قانوني دارايي مورد اجاره را در پايان مدت اجاره به وي انتقال دهد. بنابراين الزامات اين استاندارد در مورد حسابداري قراردادهاي اجاره به شرط تمليك نيز كاربرد دارد.
دامنه كاربرد
3-الزامات اين استاندارد بايد براي حسابداري كليه اجارهها به استثناي موارد زير بكار گرفته شود :
الف-قراردادهاي اجاره براي اكتشاف يا بهرهبرداري از منابع طبيعي مانند نفت، گاز، جنگل، فلزات و ساير حقوق مربوط به معادن، و
ب- قراردادهاي اعطاي مجوز درخصوص استفاده از مواردي نظير فيلمهاي سينمايي و ويديويي، نمايشنامه، حق اختراع، حق تأليف و نرمافزارهاي رايانهاي.
4-اين استاندارد، براي قراردادهايي كاربرد دارد كه حق استفاده از دارايي را انتقال ميدهد، حتي اگر بخش عمدهاي از خدمات تعمير و نگهداري دارايي توسط اجارهدهنده ارائه شود. ازسوي ديگر، اين استاندارد براي قراردادهاي خدماتي كه حق استفاده از دارايي را از يك طرف قرارداد به طرف ديگر منتقل نميكند، كاربرد ندارد.
تعاريف :
5 -اصطلاحات ذيل در اين استاندارد با معاني مشخص زير بكار رفته است:
اجاره : موافقتنامهاي است كه به موجب آن، اجارهدهنده در قبال دريافت مبلغ يا مبالغ مشخصي حق استفاده از دارايي را براي مدت مورد توافق به اجارهكننده واگذار ميكند.
اجاره سرمايهاي : عبارت است از اجارهاي كه به موجب آن تقريباً تمام مخاطرات و مزاياي ناشي از مالكيت دارايي به اجارهكننده منتقل ميشود. مالكيت دارايي ممكن است نهايتاً انتقال يابد يا انتقال نيابد.
اجاره عملياتي : به اجارهاي غير از اجاره سرمايهاي اطلاق ميشود.
اجاره غير قابل فسخ : نوعي اجاره است كه تنها در موارد زير قابل فسخ است:
الف - وقوع برخي پيشامدهاي احتمالي بعيد،
ب-با مجوز اجارهدهنده،
ج- انعقاد قرارداد جديد اجاره براي همان دارايي يا دارايي مشابه، بين همان اجارهكننده و اجارهدهنده، يا
د-پرداخت مبلغ اضافي توسط اجارهكننده، به گونهاي كه در آغاز اجاره در رابطه با استمرار اجاره اطميناني معقول وجود داشته باشد.
آغاز اجاره : عبارت است از تاريخ در اختيار گرفتن دارايي يا آغاز تعلق گرفتن اجارهبها، هر كدام مقدم است.
دوره اجاره : عبارت از دوره غيرقابل فسخي است كه اجارهكننده، دارايي مورد نظر را براي آن دوره اجاره كرده است به اضافه هر مدت زمان ديگري كه اجارهكننده اختيار دارد اجاره آن دارايي را با پرداخت يا بـدون پرداخت مبلغ اضافـي ادامه دهد و در آغاز اجاره اطمينان معقولي وجود داشته باشد كه اجارهكننده از اين اختيار استفاده خواهد كرد.
به نام آنکه جان را فکرت آموخت